به چشم انداز ِ من ِ دلگیر، برگ برف می بارد و راه خسته، دل تنگ، پایانی ندارد بیابانهای بی آوا، سپیدی های بی روزن، کجا شد آتش گرم زمستان های بگذشته؟ هنوز آسمان سرخ برف خسته می بارد ... سیاوش کسرایی
|